مقایسه پارس نوآ با ال ۹۰ (تندر)؛ تغییرات چقدر است؟

در بازار خودرو هر کشور و هر منطقه، معمولا خودروهایی با برخی ویژگی‌های یکسان نظیر طراحی خسته‌کننده، حوصله سربر، خارج از تناسب و تشکیل‌شده از قطعات پلاستیکی ارزان‌قیمت وجود دارند که معمولا لابه‌لای سیل خودروهای دیگر گم شده و کسی متوجه حضور فراگیر آن‌ها نمی‌شود.

رنو تندر ۹۰/L90 یکی از شناخته‌شده‌ترین خودروهای این گروه در بازار ایران است. خودرویی با ذاتی بسیار اقتصادی و ارزان قیمت، روزمره، بادوام، کم هزینه، بسیار زشت که صرفا برای تامین نیازهای جابجایی عموم مردم جامعه تولید شد، اما هرگز دست از تغییر برنداشت. نسخه جدید این خودرو با نام پارس نوآ تولید و عرضه می‌شود. مقایسه پارس نوآ با ال ۹۰ نشان می‌دهد که آیا نوآ خودرو بهتری است یا اینکه فرقی با مدل قدیمی خود ندارد.

معرفی ال ۹۰ و پارس نوآ

تندر ۹۰، ال ‌۹۰ (L90)، یا کمی باکلاس‌تر و شیک‌تر به صورت رنو ال‌۹۰، در حقیقت مدل مونتاژی از لوگان (Logan) بسیار اقتصادی و ارزان‌قیمت بازار کمونیستی اروپای شرقی از شرکت خودروسازی داچیا (Dacia) رومانی است که در زمره زیرمجموعه‌های گروه خودروسازی رنو-نیسان-میتسوبیشی به حساب می‌آید.

تندر ۹۰ در ابتدا در میانه دهه ۱۳۸۰ شمسی پا به بازار ایران گذاشت. این خودرو که نسل اول مدل لوگان (تولید ۲۰۰۴-۲۰۱۴) به حساب می‌آید، در گذر این دو دهه بارها دستخوش تغییر شده است. از فیس‌لیفت‌های متعدد به نام‌های تندر ۹۰ پلاس و نسخه ایرانیزه‌شده به نام پارس تندر گرفته تا جدیدترین نسخه به نام پارس نوآ (Noa/با شورولت نووا-Nova اشتباه نشود)، این اقتصادی بی‌حاشیه هنوز هم در سطح بالایی از بازار خودروهای تولید داخل دولتی ایران قرار دارد.

رنو ال ۹۰ نه فقط در بازار ایران، بلکه در تمامی بازارهای در حال توسعه به عنوان یک خودرو اقتصادی با دوام و نسبتا ارزان‌قیمت توانست رکوردهای فروش خیره‌کننده‌ای به ثبت برساند. در نتیجه جای تعجب نداشت که چنین محصولی هم از سوی سایپا، هم ایران خودرو و هم پارس خودرو به تولید رسید.

داچیا لوگان نسل دوم در دوره پیشین واردات تحت عنوان رنو سیمبل (Symbol) روانه بازار ایران شد و از سال ۲۰۲۰ در نسخه نسل سوم به تولید رسید، اما هنوز هم نمونه موجود روی خط و عرضه شده در بازار ایران به نام پارس نوآ، همان نسخه نسل اول متعلق به بیش از ۲۰ سال پیش است.

مقایسه طراحی ظاهری پارس نوآ با ال ۹۰

اگرچه امروزه طراحی خودروهای بسیار قدیمی بازار ایران نظیر پژو ۴۰۵ را مورد تمسخر قرار می‌دهیم، اما نباید فراموش کنیم که طراحی دهه ۱۹۸۰ شرکت پژو فرانسه، بر عهده شرکت شناخته‌شده و بسیار مشهور پینینفارینا ایتالیا قرار داشت. شرکتی که سبک و زبان طراحی پژو در دهه ۱۹۸۰ را به‌گونه‌ای رقم زد که به عنوان یکی از طلایی‌ترین دوران بصری برند پژو شناخته می‌شود.

طراحی تندر۹۰ اما از سوی مرکز طراحی بین‌المللی رنو موسوم به رنو تکنوسنتر در فرانسه انجام شد. این طراحی حتی در زمان عرضه بی‌روح، زشت، خارج از تناسبات هندسی، بیش از حد جعبه‌ای، بسیار مرتفع و غیر قابل تحمل توصیف شد، چه برسد به امروزه روز و دسترسی بازار کشور به سبد خودروهای بسیار متنوع روز بین‌الملل.

اما این طراحی زشت و بسیار عقب‌مانده حاصل ناتوانی یا بی‌سوادی طراحان رنو نبود و اتفاقا کاملا برعکس و با توجه به ارزیابی دقیق نیازها و اهداف مورد تامین در بازار خودروهای اقتصادی اروپای شرقی انجام گرفت. دقیقا به همین دلیل بود که رنو ال۹۰ (داچیا لوگان) به دلیل داشتن این هیبت بسیار زشت و کسل‌کننده، فضای صندوق بزرگ، نشیمن راحت و اتاقی جادار ارائه داد که نیازهای اصلی مشتری در حداقل بازه قیمت را تامین کرد، ضمن آنکه از دیدگاه طراحی هزینه چندانی به همراه نداشت.

پس همان‌طور که محصولات میلیون دلاری مدرن امروزی خودروسازان تراز اول نظیر مک‌لارن بر اساس استانداردهای تونل باد بسیار زشت هستند، در خودروهای اقتصادی نظیر رنو ال۹۰ نیز استانداردهای رفع نیازهای حمل‌ونقل و هزینه‌های تولید تعیین‌کننده ظاهر زشت و جعبه‌مانند این خودرو است. پس تندر90 بر اساس هیچ اصل و منطقی زیبا، گیرا و جذاب نیست.

پارس نوآ جدیدترین نسخه از نمونه‌های تغییریافته تندر90 است. نیازی به توضیح برای شناسایی ندارد، چرا که در عمل حتی با اعمال تغییرات بصری بسیار شدید در نمای جلو و عقب خودرو، پیکره کلی نوآ هویت بسیار جعبه‌ای، زشت و کسل‌کننده تندر۹۰ را فریاد می‌زند.

المان‌های تغییریافته در نمای جلو نوآ شامل دگرگون کردن ساختار کلی جلوپنجره، زیرسپرهای اغراق‌شده و گرافیک طراحی بسیار متمایز چراغ‌ها است که شخص نگارنده را تا حدودی به یاد سوپراسپرت Zenvo TS-1 می‌اندازد. همچنین در بخش عقب، تغییر بسیار بارز و محسوس در طراحی گرافیک سیستم روشنایی که احتمالا از آن به‌عنوان بهترین بخش از طراحی بیرونی پارس نوآ یاد می‌شود، در زمره تغییرات بارز طراحی بیرونی به حساب می‌آید.

اگرچه پارس نوآ به هیچ عنوان نتوانست شالوده اصلی ال۹۰ و آن ظاهری جانبی بسیار زشت و مرتفع را از میان بردارد، اما بر حسب سلیقه شخصی، تا حدودی جذاب‌تر و حداقل به مراتب متفاوت‌تر از ظاهر خسته‌کننده داچیا لوگان را ارائه می‌دهد که برای یک خودرو ۲۰ساله با تغییرات نه‌چندان مشهود، نکته‌ای مثبت به حساب می‌آید.

مقایسه طراحی داخلی پارس نوآ با تندر ۹۰

فضای داخلی ال ۹۰ عملا هیچ المانی تحت عنوان طراحی به همراه ندارد. هر آنچه در کابین دیده می‌شود بر حسب کاربری و استفاده روزمره با در نظر گرفتن اصل قیمت رقابتی و اقتصادی است. تمامی قطعات شکل‌دهنده داشبرد و رودری‌ها تماما از جنس پلاستیک سخت و خشک است که حتی بدون لمس می‌توان به کیفیت بسیار پایین متریال پی‌برد.

تزئینات به‌کاررفته در کابین تنها منوط به استفاده از پلاستیک‌های مشکی برای دریچه‌های سیستم تهویه مطبوع و پلاستیکی نقره‌ای مات در بخش میانه داشبرد است. استفاده از کلیدهای بالابر شیشه‌ها بر روی بخش میانی داشبرد به جای رودری‌ها، خبر از تلاش مبرم طراحان برای کاهش هزینه‌ها با مصرف چهار متر سیم کم‌تر به‌ازای هر خودرو است که در تیراژ انبوه، قیمت گزافی به همراه خواهد داشت.

صندلی‌ها نرم و راحت، تسلط به پیرامون خودرو مناسب و ارگونومی نشیمن رضایت‌بخش است، در صورتی که پیچ‌ها را به آرامی بپیمایید، چرا که روکش پارچه‌ای صندلی‌ها با ساختار نسبتا مسطح نشیمن و پشتی، موجب سرخوردن راننده تقریبا در هر دور برگردان خواهد شد.

آنچه پارس نوآ به همراه دارد، استفاده از اصول ابتدایی تندر۹۰ به همراه برخی بهبود‌های ظاهری نظیر رودری‌های مشابه به ساندرو و استپ‌وی (به‌کاررفته در تندر۹۰ پلاس)، بهبود ادوات کنترلی بخش میانی داشبرد، اعمال تغییرات جزئی در طراحی داشبرد، استفاده از مجموعه کلاستر آنالوگ الهام‌گرفته از ام‌وی‌ام X22 نسل اول (گیج دور موتور معکوس) و به‌کارگیری غربیلک فرمان سه‌شاخه جدید D-Cut مزین به لوگو فارسی پارس خودرو است.

اگرچه این تمایزها تا حدودی با رنو ال ۹۰ قدیمی فاصله ایجاد کرده است، اما هنوز به راحتی می‌توان تشخیص دارد که پارس نوآ فیس‌لیفت دیگری برای رنو ال۹۰ بوده و در عمل نیازی به نام‌گذاری جدید نداشت.

با توجه به اشتراک موارد مهم فنی و بخصوص پلتفرم، ال90 و پارس نوآ با داشتن ۵۱۰ لیتر فضای بار صندوق عقب، همچنان در گروه جادارترین سدان‌های سایز کوچک تولید داخل بازار ایران قرار دارند.

مقایسه مشخصات فنی پارس نوآ با ال ۹۰

بحث تغییرات بصری اعمال‌شده در طراحی نمای بیرونی و داخلی پارس نوآ به کنار، تمایز اصلی و پایان شباهت‌های میان دو خودرو مورد بررسی، در حقیقت بخش قوای فنی است. یکی از مهم‌ترین برگ‌های برنده تندر ۹۰، پیشرانه ۱.۶ لیتری چهار سیلندر تنفس طبیعی بادوام و کم‌استهلاک K4M آن است. پیشرانه‌ای که توانست با قابلیت‌های فنی و مناسب همچون برادر ناتنی TU5 پژو ۲۰۶ در خط محصولات رنو ایفای نقش کند و در بازار ایران به شهرتی معادل دست یابد. پیشرانه‌ای که در رنو مگان نیز به کار رفته بود.

تندر90 با گیربکس اتوماتیک ۴ سرعت AT در بازار کشور حضور دارد، اما نسخه دنده دستی آن با توجه به بازده بهتر و هماهنگی بیشتر با پیشرانه اقتصادی، محبوبیت و حجم فروش بالاتری را تجربه کرد.

شاید انتظار داشته باشید که پارس نوآ نیز با ستاپی مشابه به بازار عرضه شود، اما پس از اعمال تحریم‌های جدید و برهم خوردن تمامی قراردادهای صنعتی بین‌المللی با ایران، آنچه در بازار ایران باقی ماند، پیشرانه ۱.۶ لیتری بهبودیافته EC5 یا همان نسخه ارتقایافته TU5 پژو با استاندارد آلایندگی یورو ۵ است که از سال ۲۰۱۳ روانه بازار بین‌الملل شد.

این پیشرانه از طریق پژو با نام TU5P به دست ایران خودرو و از طریق سیتروئن با نام ME16 به دست گروه خودروسازی سایپا رسید. در نتیجه پارس نوآ طبیعتا به این پیشرانه تجهیز شده است. پیشرانه‌ای که هم قطعات یدکی و هم دانش تعمیرات آن در بازار ایران به فراوانی یافت می‌شود.

نکته جالب توجه در بین این دو پیشرانه، داشتن ویژگی‌های فنی بسیار نزدیک به هم و در نتیجه خروجی توان و گشتاور تقریبا برابر است. در نتیجه نقش پیشرانه در ایجاد تمایز میان دو گزینه مورد بررسی، بسیار کم‌رنگ خواهد بود.

مشخصات کلی

ابعاد و ظرفیت ‌ها

مقایسه آپشن های پارس نوآ با رنو ال ۹۰

ال 90 با ذهنیتی بسیار اقتصادی و ارزان‌قیمت به تولید رسید. در نتیجه نه‌تنها از دیدگاه امکانات رفاهی بسیار پیش پا افتاده بود، بلکه در بازه زمانی روانه بازار بین‌الملل شد که استانداردهای امروزی خودروسازی در جهان تا این اندازه پیشرفت نکرده بود.

در نتیجه این خودرو در تیپ E0 (ساده‌ترین تیپ) نیز فاقد سیستم تهویه مطبوع، کیسه ایمنی هوا و فرمان هیدرولیک بود. اما حتی در نسخه‌های رده‌بالاتر نظیر تیپ E2 یا پلاس، باز هم خبری از امکانات رفاهی بخصوصی نیست. تمام آنچه که در تندر90 در اختیار سرنشینان قرار می‌گیرد، شامل دو کیسه ایمنی هوا، تنظیم برقی آینه‌های جانبی و سیستم صوتی ۴ اسپیکر با قابلیت کنترل از پشت فرمان است. باقی ویژگی‌ها نظیر سنسور پارک عقب، پوشش چرم صندلی‌ها، نمایشگر دنده عقب در آینه، نمایشگر ۷ یا ۱۰ اینچ مولتی مدیا، نمایشگر ردیف دوم، مسیریابی ماهواره‌ای، دزدگیر، ریم‌های آلیاژی و سنسور پارک عقب همگی تنها به صورت سفارشی قابل دسترسی بود.

پارس نوآ اما محصولی تولیدشده پس از وضع قوانین و استانداردهای ۸۵گانه خودروسازی کشور است. در نتیجه با امکانات مضاعفی نظیر پنل کنترل سیستم تهویه دیجیتال، تنظیم برقی ارتفاع نور سیستم روشنایی جلو، فرمان برقی با غربیلک D-Cut، کنترل کشش و پایداری، ریم‌های آلیاژی با طراحی جدید، کروز کنترل، کنترل حرکت در سربالایی، سنسور نور و باران، سنسور پارک عقب، نظارت بر فشار باد تایرها، روشنایی در روز، نمایشگر ۷ اینچ مولتی‌مدیا، شیشه دودی عقب و آنتن کوسه‌ای به بازار عرضه می‌شود که اگرچه در حد و اندازه رقبای چینی خود نیست، اما خلا تجهیزات در تندر90 را تا حد قابل قبولی پوشش داده است.

خرید پارس نوآ یا ال ۹۰

تندر90 یا همان رنو L90، خودرویی است که با تیکه بر دوام قابل توجه، قیمت رقابتی و هزینه نگهداری نسبتا پایین به عنوان یکی از مورد احترام‌ترین خودروهای بازار ایران شناخته می‌شود. اما این خودرو اکنون تنها در نمونه‌های دست دوم در بازار کشور موجود است. با این حال بر حسب سلامت و میزان کارکرد، قیمت نمونه دستی L90 در بازار آزاد برابر با حدود ۷۰۰ میلیون تا ۱.۳ میلیارد تومان برای نسخه اتوماتیک است که قیمتی به واقع حبابی و فضایی به حساب می‌آید.

در صورت یافتن نمونه‌های نادر با کارکرد کمتر از ۵ هزار کیلومتر، این مبلغ حتی از مرز ۱.۵ میلیارد تومان نیز عبور می‌کند که عددی غیر منطقی و غیر قابل تصور است.

از سوی دیگر، پارس نوآ دستی با قیمت شرکتی ۸۷۸ میلیون تومان به فروش می‌رسد که در صورت عرضه به بازار آزاد، نهایتا در بازه یک میلیارد تومان مبادله شود. از آن‌جایی که ریشه هر دو خودرو یکسان بوده و پیشرانه به‌کاررفته در نوآ نیز شناخته‌شده و نسبتا بادوام است، داشتن امکانات بیشتر این خودرو در کنار قابلیت خریداری نسخه صفر کیلومتر آن، پارس نوآ را به گزینه برتر در بازه قیمتی معقول‌تر بدل می‌کند.

نویسنده: شهاب انیسی