
اختراع دوباره گیربکس دستی با فراری ۱۲چیلیندری منوئاله
اگر از یک علاقهمند خودرو یا بهاصطلاح ماشینباز بپرسید مهمترین ویژگی یک فراری کلاسیک چیست، احتمالا پیش از هر چیز به موتور V12 تنفس طبیعی، صدای گوشنواز پیشرانه و دستهدنده فلزی با شیارهای معروف H اشاره خواهد کرد. سالهاست که این تصویر، بخشی از هویت فراری محسوب میشود؛ هویتی که با ورود گیربکسهای دوکلاچه و فناوریهای مدرن، کمکم به خاطره تبدیل شد.

حالا فراری با معرفی 12Cilindri Manuale کاری کرده که در نگاه اول شبیه بازگشت به گذشته است. پشت فرمان مینشینید، پای چپ روی پدال کلاچ قرار میگیرد، دست راست دستهدنده فلزی را در میان شیارهای کلاسیک حرکت میدهد و موتور دوازدهسیلندر با غرش همیشگی خود دور میگیرد. همهچیز درست همان چیزی است که طرفداران فراری سالها آرزویش را داشتند.
اما یک تفاوت اساسی وجود دارد؛ هیچ اتصال مکانیکی میان پدال کلاچ، دستهدنده و گیربکس وجود ندارد.
همین موضوع باعث شده فراری ۱۲چیلیندری منوئاله به یکی از بحثبرانگیزترین محصولات سالهای اخیر صنعت خودرو تبدیل شود؛ خودرویی که بیش از آنکه گیربکس دستی را احیا کند، تجربه رانندگی با آن را بازآفرینی کرده است.
شبیهسازی گذشته در محصول جدید فراری
بزرگترین سوءتفاهم درباره این خودرو، نام آن است. کلمه Manuale (به معنی گیربکس دستی) ممکن است این تصور را ایجاد کند که فراری دوباره یک گیربکس دستی سنتی ساخته، اما واقعیت چیز دیگری است.
در زیر بدنه، همان گیربکس هشتسرعته دوکلاچه نسخه استاندارد 12Cilindri قرار دارد؛ همان جعبهدندهای که به دلیل سرعت فوقالعاده در تعویض دنده و عملکرد دقیق، یکی از بهترین نمونههای موجود در جهان محسوب میشود.
آنچه تغییر کرده، لایهای کاملا جدید از فناوری است که فراری آن را Manuale by Wire (گیربکس دستی الکترونیکی) مینامد.
در این سیستم، پدال کلاچ و دستهدنده دیگر هیچ ارتباط فیزیکی با گیربکس ندارند. حرکت اهرم توسط حسگرهای اثر هال ثبت میشود و پدال کلاچ نیز تنها میزان فشار پای راننده را اندازهگیری میکند. سپس رایانه مرکزی، این اطلاعات را به فرمانهایی برای گیربکس دوکلاچه تبدیل میکند تا دقیقا همان رفتاری را نشان دهد که از یک گیربکس دستی انتظار میرود.
به بیان ساده، راننده احساس میکند خودش در حال درگیر کردن کلاچ و انتخاب دنده است، اما در واقع تمام این فرایند بهصورت الکترونیکی مدیریت میشود.
چرا فراری این گیربکس را انتخاب کرد؟
بازگرداندن یک گیربکس دستی واقعی به خودرویی با بیش از ۸۰۰ اسببخار قدرت، آنقدرها هم ساده نیست. گیربکسهای سنتی نهتنها باید گشتاور عظیم موتور را تحمل کنند، بلکه باید با استانداردهای آلایندگی، دوام و عملکرد خودروهای امروزی نیز سازگار باشند.
از سوی دیگر، گیربکس دوکلاچه فراری طی سالها توسعه به سطحی رسیده که از نظر سرعت و دقت تقریبا بیرقیب است. کنار گذاشتن چنین سیستمی فقط برای بازگشت به یک فناوری قدیمی، از دید مهندسان مارانلو منطقی نبود.
بنابراین آنها راهحل متفاوتی انتخاب کردند؛ حفظ تمام مزایای گیربکس دوکلاچه و بازسازی حس رانندگی با خودروهای کلاسیک.
واقعی، اما بینقش نه
جالبترین بخش پروژه دقیقا همینجاست.
فراری نمیخواست رانندگی بیش از حد آسان باشد. اگر راننده هماهنگی مناسبی میان کلاچ، گاز و دستهدنده نداشته باشد، خودرو میتواند مانند یک ماشین دندهای واقعی بپرد، دنده را با سختی جا بزند یا حتی موتور را خاموش کند.
این اشتباهات برنامهریزی شدهاند؛ زیرا مهندسان معتقد بودند اگر سیستم همیشه دقیق عمل کند، بخشی از لذت رانندگی از بین میرود.
اهرم دنده نیز تنها یک قطعه تزئینی نیست. مقاومت مکانیکی آن در هنگام ورود به هر دنده شبیهسازی شده و حتی صدای برخورد فلز با شیارهای H نیز بهطور اختصاصی طراحی شده است تا تجربهای نزدیک به فراریهای دهههای گذشته ایجاد کند.
نکته جالب دیگر اینکه فراری، شیفترهای پشت فرمان را بهطور کامل حذف کرده است. در حالت Manuale، تمام تمرکز راننده روی همان دستهدنده کلاسیک و پدال کلاچ قرار میگیرد.
چرا فقط شش دنده دارد؟
اگرچه گیربکس اصلی خودرو هشت سرعته است، اما در حالت Manuale فقط شش دنده و دنده عقب در اختیار راننده قرار میگیرد.
علت این تصمیم، حفظ اصالت رانندگی است. فراری معتقد است الگوی H با شش دنده بیشترین شباهت را به مدلهای تاریخی این برند دارد و اضافه شدن دنده هفتم و هشتم، حس کلاسیک رانندگی را از بین میبرد.
به همین دلیل، دو دنده آخر فقط هنگام رانندگی در حالت خودکار و برای کاهش مصرف سوخت یا حرکت با سرعتهای بالا مورد استفاده قرار میگیرند.
زیر کاپوت، همان شاهکار تنفس طبیعی
در بخش فنی، فراری هیچ تغییری در پیشرانه ایجاد نکرده است.
قلب تپنده خودرو همان موتور ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی است که بین ۸۱۹ تا ۸۳۰ اسببخار قدرت تولید میکند و تا دور موتور ۹۵۰۰ بدون افت توان نفس میکشد؛ یکی از آخرین نمونههای پیشرانههای دوازدهسیلندر تنفس طبیعی در دنیای خودرو.
شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت حدود ۲.۹ ثانیه، شتاب صفر تا ۲۰۰ کیلومتر کمتر از ۸ ثانیه و حداکثر سرعت بیش از ۳۴۰ کیلومتر بر ساعت اعلام شده است. وزن خودرو حدود ۱۵۶۵ کیلوگرم بوده و توزیع وزن نزدیک به ایدئال، یعنی ۴۸.۴ درصد در محور جلو و ۵۱.۶ درصد در محور عقب، به حفظ تعادل آن کمک میکند.
به بیان دیگر، از نظر عملکرد تفاوت محسوسی میان نسخه استاندارد و Manuale وجود ندارد؛ تفاوت اصلی، احساس رانندگی است.
خودرویی که برای کلکسیونرها ساخته شده است
فراری ۱۲چیلیندری منوئاله فقط یک ماشین جدید نیست، بلکه بخشی از برنامه اختصاصی Tailor Made فراری محسوب میشود.
این خودرو با جزئیاتی عرضه میشود که تنها در این نسخه دیده میشوند؛ از نشانهای لیزری روی بدنه گرفته تا جلوپنجره و بال عقب با الهام از فراری افسانهای 365 GTB/4، رینگهای اختصاصی فورجشده و رکابهای آلومینیومی حکاکیشده.
در داخل کابین نیز صندلیها با شش خط عمودی طراحی شدهاند؛ اشارهای ظریف به شش دنده قابل استفاده در حالت دستی. رنگ معرفی خودرو قرمز روبی است، اما مشتریان میتوانند از میان دهها رنگ کلاسیک فراری، گزینه دلخواه خود را انتخاب کنند.
تولید این مدل به ۱۴۹۹ دستگاه محدود شده؛ عددی که ادای احترامی به حجم موتور نخستین پیشرانه دوازدهسیلندر فراری در سال ۱۹۴۷ است. هرچند قیمت رسمی هنوز اعلام نشده، اما با توجه به قیمت پایه بیش از ۴۲۰ هزار دلاری نسخه استاندارد، انتظار میرود این مدل محدود با قیمتی بهمراتب بالاتر عرضه شود.
نبوغ مهندسی یا یک شبیهسازی گرانقیمت؟
از همان لحظه رونمایی، بحثهای زیادی درباره این خودرو شکل گرفت.
طرفداران فراری معتقدند این بهترین راه ممکن برای بازگرداندن حس رانندگی کلاسیک است. آنها میگویند وقتی یک گیربکس دوکلاچه از پایه طراحی شده، تبدیل آن به گیربکس دستی واقعی تقریبا غیرممکن است و فناوری by-Wire (الکترونیکی) تنها راه منطقی برای حفظ همان تجربه محسوب میشود.
در مقابل، منتقدان اعتقاد دارند این خودرو بیشتر شبیه یک شبیهساز پیشرفته است تا یک فراری مجهز به گیربکس دستی. آنها به خودروهایی مانند پاگانی یا کونیگزگ CC850 اشاره میکنند که همچنان از راهکارهای مکانیکی پیچیده برای حفظ اصالت رانندگی استفاده کردهاند.
این اختلاف نظر، سوال مهمی را مطرح میکند: آیا خودرویی که هیجان را به راننده تزریق کند، فرقی میکند که مکانیزم الکترونیکی داشته باشد یا مکانیکی؟
نگاه فراری از آینده به گذشته
فراری با 12Cilindri Manuale فقط یک خودرو کلکسیونی و محدود تولید نکرده؛ بلکه دیدگاه تازهای درباره آینده خودروهای اسپرت ارائه داده است.
در دورانی که خودروها هر روز دیجیتالیتر، سریعتر و هوشمندتر میشوند، بسیاری از رانندگان بیش از هر چیز به دنبال «احساس» هستند؛ احساسی که در میان انبوه سامانههای کمک راننده، نمایشگرها و نرمافزارها کمرنگ شده است.
فراری ۱۲چیلیندری منوئاله شاید گیربکس دستی واقعی نداشته باشد، اما موفق شده همان هیجان هماهنگ کردن دست، پا و صدای موتور را دوباره زنده کند. شاید این دقیقا همان مسیری باشد که خودروهای اسپرت آینده در پیش خواهند گرفت؛ این مسیر بازگشت کامل به فناوریهای قدیمی نیست، بلکه استفاده از فناوریهای نو برای بازسازی تجربهای است که رانندگان هرگز فراموش نکردهاند.

























مشخصات شما
برای ثبت نظر مشخصات خود را وارد کنید