پراید ۱۳۱؛ بررسی جامع و مشخصات فنی

پراید، نامی است که با تاریخ صنعت خودروسازی ایران در سه دهه گذشته یک پیمان سفت و محکم بسته است. این خودرو قبل از آنکه به نماد اقتصادی‌ترین خودرو ایرانی در خیابان‌های کشور تبدیل شود، مسیری طولانی را در بازارهای جهانی پیموده است. ریشه‌های این پلتفرم به سال‌های ۱۹۸۷ میلادی برمی‌گردد؛ در آن زمان کمپانی آمریکایی فورد برای تامین نیاز قشر دانشجو و همچنین تردد آسان در مسیرهای شهری شلوغ، سفارش طراحی یک خودروی جمع و جور شهری را به کمپانی مزدای ژاپن سپرد. این پلتفرم ابتدا با نام مزدا ۱۲۱ و فورد فستیوا به بازار جهانی عرضه شد و پس از مدتی در اختیار شرکت کیا موتورز کره جنوبی قرار گرفته و با نام کیا پراید توسط این کمپانی متولد شد.

ورود این مدل در بازار ایران برای اولین بار در سال ۱۳۷۲ شمسی با عرضه دو مدل صبا و نسیم توسط سایپا انجام گرفت. سال  ۲۰۰۱ میلادی بود که شرکت کیا از ادامه تولید این محصول انصراف داد و امتیاز ادامه تولید آن را به طور کلی در اختیار شرکت سایپا گذاشت. این موضوع آغازی بود برای حضور چندین ساله این نام در بازار کشور. با گذشت زمان و اجباری شدن استانداردهای جدید در اواخر دهه هشتاد، سایپا پروژه ارتقای پلتفرم را با نام X100 آغاز کرد. هدف از این پروژه در واقع بهبود کلی مقاومت شاسی، ارتقای سطح آلایندگی و اضافه کردن امکانات ایمنی پایه بود. نهایتا در سال ۱۳۸۹ بود که فروش خودرو پراید صبا متوقف شده و مدل 131 جایگزین این مدل روی خط تولید سایپا شد.

معرفی پراید ۱۳۱

در میان خانواده پلتفرم X100 شامل مدل‌های ۱۱۱، ۱۳۲، ۱۴۱ و ۱۵۱، این پراید ۱۳۱ بود که بیشترین شباهت ساختاری را به نسخه کلاسیک و کره‌ای پراید حفظ کرد. این محصول در واقع با هدف تامین نیاز حمل و نقل شهری و همچنین پاسخ به نیاز یک خودروی صفر کیلومتر ارزان قیمت برای خانواده‌های ایرانی و اقشار کم درامد وارد بازار شد.

حضور بیش از سه دهه این پلتفرم در ایران باعث شده تا پراید ۱۳۱ علاوه بر یک وسیله نقلیه در واقع نقش یک کالای سرمایه‌ای با نقدشوندگی بالا را در بازار ایفا کند. فراوانی قطعات یدکی با پایین‌ترین قیمت در میان دیگر محصولات بازار و همچنین دسترسی آسان به تعمیرکار ماهر این خودرو در سراسر کشور به همراه هزینه نگهداری پایین‌تر از گزینه هایی همچون سمند یا خانواده پژو باعث شده تا این خودرو همچنان یک گزینه بدون رقیب برای استفاده‌های روزمره، مسافرکشی و انتخابی برای رانندگان تازه کار باشد.

تمرکز بالای سایپا روی این خودرو و عدم بروزرسانی برای آن باعث شد تا پراید ۱۳۱ روز به روز فاصله بیشتری از استانداردهای روز جهانی پیدا کند. در نهایت پس از عرضه تیپ و مدل‌های مختلف از این محصول که تفاوتشان عمدتا در بودونبود چند آپشن ایمنی و رفاهی خلاصه می‌شد، تولید این سدان اقتصادی نهایتا در تیرماه سال ۱۳۹۹ به‌دلیل عدم توانایی پاس کردن استانداردهای لازم متوقف شد تا جای خود را به برادران خود یعنی تیبا، کوییک و ساینا بدهد.

طراحی ظاهری پراید ۱۳۱

بررسی پراید ۱۳۱ از نظر طراحی در واقع مارا با محافظه کارانه‌ترین و نوستالژیک‌ترین عضو خانواده پراید روبرو می‌کند. سایپا در مواردی مثل پراید ۱۳۲ تلاش کرد تا با استفاده از خطوط طراحی تیزتر و ظاهری جوان‌پسندانه‌تر بتواند ظاهری متفاوت به این سدان اقتصادی ببخشد. اما نسخه ۱۳۱ با حفظ اصالت طراحی پراید صبا و و در راستای همان فرمول موفق و کلاسیک مدل‌های کره‌ای قدم برداشت. اکنون دیگر این خودرو هیچ جذابیتی برای مخاطب ایرانی نداشته و کاملا تکراری شده است چرا که چشم‌ها با گذشت ۳۰ سال از طراحی این خودرو، دیگر توجهی به آن ندارند.

در قسمت جلویی پراید ۱۳۱، گرافیک چراغ‌های افقی و مستطیل شکل آن بروزرسانی شده و حالت نسبتا کریستالی به خود گرفته است. مهم‌ترین تغییر در این قسمت انتقال چراغ‌های راهنما از روی سپر به داخل چراغ‌های اصلی است. این تغییر باعث شده تا سپر جلو طراحی یکپارچه و ساده‌تری پیدا کند.

در تیپ SE شاهد جانمایی مه‌شکن‌ها در قسمت سپر هستیم. در کل باید سادگی کلی و هارمونی بهتر خطوط نسبت به پراید ۱۳۲ را باید دلیل اصلی محبوبیت بیشتر این مدل دانست. برای عمده افرادی که از این خودرو به عنوان ابزار کار و وسیله حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند، طراحی ساده سپر یک مزیت به شمار می‌رود چرا که در صورت تصادف جزیی می‌توان با کمترین هزینه نسبت به جایگزینی آن اقدام کرد.

در قسمت نمای جانبی، قدیمی بودن پلتفرم به خوبی نمایان است. ابعاد خودرو شامل ۳۹۳۵ میلی‌متر طول،۱۶۰۵  میلی‌متر عرض و ۱۴۵۵ میلی‌متر ارتفاع است که این خودرو را در چارچوب یک سدان جمع و جور شهری قرار می‌دهد. رینگ‌های فولادی ساده ۱۳ اینچی با قالپاق‌های ساده نیز تداعی کننده اقتصادی بودن این خودرو هستند. در مدل ۱۳۱ دو تغییر در نمای جانبی نسبت به مدل‌های قبلی اتفاق افتاده است. نخست حذف لچکی شیشه روی ستون عقب که باعث شده تا شاهد فرم یکپارچه‌تر شیشه‌های جانبی باشیم و دیگری اضافه شدن چراغ‌های راهنمای کوچک روی گلیگرها.

یکی از تغییرات پرحاشیه این خودرو در نمای جانبی با حذف زه‌های پلاستیکی از روی درها اتفاق افتاد که با موجی از انتقادات روبرو شد. سایپا علت این موضوع را سیاست ارزان‌سازی بیشتر عنوان کرد. این سیاست تا جایی پیش رفت که مالکان مجبور بودند برای جلوگیری از یکنواختی نمای جانبی و همچنین محافظت از درها، خود اقدام به نصب این زه‌ها کنند.

در قسمت نمای عقب هم از همان فرم کلی پراید صبا و چراغ‌های اصلی چهارگوش و کلاسیک استفاده شده است. در این قسمت صرفا با گرافیک داخلی جدیدتر چراغ‌ها و اضافه شدن چراغ مه شکن عقب روبرو هستیم که باعث جدیدتر شدن نمای کلی این خودرو شده‌اند.

از نظر مهندسی بدنه باید گفت که طراحی جعبه‌ای و آیرودینامیک ضعیف پراید ۱۳۱ از نقاط ضعف اصلی آن محسوب می‌شود. این بدنه در برابر جریان هوا عملکرد مناسبی ندارد و به دلیل برخورداری از وزن پایین، در سرعت‌های بالا تا حد زیادی تعادل خود را از دست می‌دهد. تجربه رانندگی نشان می‌دهد که اتاق پراید ۱۳۱ در برابر بادهای جانبی و جریان هوای ایجاد شده توسط خودروهای سنگین، تحت تاثیر قرار می‌گیرد و حس ناامنی را به راننده منتقل می‌کند.

علاوه بر این موضوع با وجود ادعای سایپا مبنی بر تقویت شاسی خودرو نسبت به نسخه‌های قبلی اما به‌دلیل استفاده از ورق‌های بدنه با ضخامت بسیار پایین و ضعف در قسمت اتصالات شاسی، همچنان ضعف ایمنی خودرو در تصادفات و حتی برخوردهای با شدت متوسط وجود دارد. این ضخامت کم ورق‌ها در کنار عایق‌بندی ضعیف موجب شده تا صداهای محیطی از جمله برخورد قطرات باران به سقف، با وضوح بالا به داخل کابین نفوذ کند و از نظر آکوستیک و نفوذ صدای محیطی، نمره بسیار پایینی دریافت کند.

طراحی داخلی پراید ۱۳۱

فضای کابین پراید ۱۳۱ جاییست که بیشترین تغییر و محسوس‌ترین تفاوت‌ها نسبت به مدل پراید صبا قابل مشاهده است. در پروژه ارتقای X100 اگرچه ظاهر بیرونی خودرو بدون تغییر باقی‌ماند اما در فضای داخلی یک بازطراحی کلی انجام شد تا حس و حال یک خودروی جدید به مخاطب القا شود. تریم داخلی پراید ۱۳۱ از حالت دورنگ قدیمی به یک تم یکپارچه خاکستری رنگ تغییر پیدا کرد و طراحی جدیدی برای قسمت داشبورد، رودری‌ها و غربیلک فرمان انجام شد.

زبان طراحی کابین پراید ۱۳۱ از خطوط تیز و مستطیلی نسل قبلی فاصله گرفته و بیشتر از خطوط منحنی و المان‌های دایره‌ای در آن استفاده شده است. بارزترین این تغییرات را باید تغییر دریچه‌های هوا به صورت دایره‌ای دانست که به‌دلیل چرخش ۳۶۰ درجه می‌توانند پرتاب باد خوبی برای تمام نقاط کابین داشته باشند. در بخش مرکزی داشبورد همچنان از همان ساعت دیجیتال نوستالژی در بالاترین قسمت استفاده شده است و در زیر آن سیستم صوتی خودرو و کلیدهای کنترل سیستم تهویه مطبوع قرار دارند.

فضای کابین کاملا کاربردی و به دور از هرگونه مینیمال سازی طراحی شده است و دسترسی به کلیدها و دکمه‌های به خوبی امکان‌پذیر است. در مقابل راننده هم یک غربیلک فرمان سه شاخه با طراحی جدید و کلاستر تمام آنالوگ قرار دارد و از خوانایی قابل قبولی برخوردار است.

یکی از نقاط ضعف کابین پراید ۱۳۱ را باید کیفیت متریال و مونتاژ آن درنظر گرفت. سراسر داشبورد و رودری‌ها از جنس پلاستیک خشک و با کیفیت بسیار پایین است که فضایی بی روح وکاملا اقتصادی را تشکیل داده است. بررسی کیفی و تجربیات استفاده طولانی مدت نشان می‌دهد که کیفیت مونتاژ در این نسخه‌ها نسبت به مدل‌های صبا و نسخه‌های کره‌ای با افت محسوسی همراه بوده است.

پراید ۱۳۱ به‌دلیل برخورداری از ورق‌های نازک دچار ضعف در قسمت عایق کاری و نفوذ صدا به داخل کابین است به طوری که صدای محیط و صدای باد در سرعت‌های بالا به راحتی در کابین احساس می‌شود. این ضعف به حدی است که بعضی از مالکان اقدام به نصب نوارهای درزگیر اضافی برای درها می‌کنند.

با وجود ابعاد جمع و جور بدنه اما مهندسی فضا برای یک سدان کلاس C یعنی یک خودروی کوچک شهری نسبتا مناسب است. از بزرگ‌ترین نقاط قوت این خودرو در این بخش باید به دید بسیار خوب راننده به محیط اطراف خود اشاره کرد. بهره‌مندی از ستون‌های باریک و حجم زیاد شیشه‌ها باعث شده تا نقاط کور این خودرو به حداقل برسد. همین ویژگی باعث شده تا قدرت مانور این خودرو در ترافیک‌های شهری بیشتر باشد و آن را به گزینه ایده‌آل برای رانندگان تازه‌کار و آموزشگاه‌های رانندگی تبدیل کند.

از نظر فضای کابین باید بگوییم که ردیف دوم این خودرو از وضعیت بهتری نسبت به به پژو ۲۰۶ برخوردار است اما به دلیل عرض کم بدنه، نشستن سه سرنشین بزرگسال در ردیف عقب با محدودیت جدی فضای شانه مواجه است. صندلی‌ها نیز ساختاری ساده داشته و از در برگیرندگی نیز خبری نیست. همچنین به‌دلیل استفاده از فوم‌‌های نه‌چندان مرغوب، در استفاده طولانی مدت موجب خستگی سرنشینان می‌شوند.

مشخصات فنی پراید ۱۳۱

بخش فنی پراید ۱۳۱ را باید همان قسمتی دانست که بیشتریت تغییرات و به‌روزرسانی‌ها را در طول حضور خود در بازار کشور تجربه کرده است. در زیر کاپوت این خودرو همان ساختار آشنای موتورهای سری B مزدا قرار دارد که در ایران بومی‌سازی شده و با کد M13 ساخت شرکت مگاموتور شناخته می‌شود. این موتور یک پیشرانه ۱.۳ لیتری ۴ سیلندر و ۸ سوپاپه است که نیروی تولید شده خود را به محور جلو منتقل می‌کند.

موتور پراید در دهه‌های گذشته دچار تغییراتی شده است. نسخه‌های اولیه انژکتوری قادربودند تا ۶۳ اسب بخار قدرت و ۱۰۳ نیوتن‌متر گشتاور تولید کنند. اما در ادامه بروزرسانی‌هایی برای این موتور عرضه شد.

سال 1390 بود که سایپا از پروژه HP+ با تغییر در قسمت سرسیلندر و سیستم سوخت‌رسانی رونمایی کرد و باعث شد تا خروجی موتور به حدود ۶۷ اسب بخار افزایش پیدا کند.

از سال ۱۳۹۲ به بعد بود که موتورهای به نسخه یورو ۴ ارتقا داده شدند. در این مرحله قطعات اصلی موتور من جمله میل لنگ‌ها، سوپاپ‌ها، میل سوپاپ، رینگ و پیستون و سیستم خنک کننده ارتقا پیدا کردند. نتیحه این تغییرات رسیدن به استاندارد آلایندگی یورو۴، افزایش ۱۲ درصدی قدرت موتور معادل با ۷۱ اسب بخار و تولید ۱۰۸ نیوتن‌متر گشتاور بود.

نیروی تولید شده توسط این موتور از طریق یک جعبه دنده دستی ۶ سرعته به چرخ‌های جلو منتقل می‌شود. ضریب دنده‌های این گیربکس کاملا برای استفاده شهری تنظیم شده‌اند. در دسترس بودن حداکثر گشتاور در دور موتور پایین یعنی ۲۷۵۰ دور در دقیقه یک مزیت برای این موتور است به‌طوری که این خودرو از کشش مناسبی در مسیرهای سربالایی حتی با روشن بودن کولر از خود نشان می‌دهد. یکی از ضعف‌های شایع در نسخه‌های تولیدی سال‌های آخر، افت کیفیت مونتاژ گیربکس است؛ به طوری که زوزه کشیدن گیربکس در دنده‌های یک و دو به‌ویژه در سرعت‌های زیر ۵۰ کیلومتر بر ساعت به امری طبیعی بدل شده است.

پراید وزنی در حدود ۹۱۵ کیلوگرم دارد. این وزن کم در کنار موتور با خروجی ۷۱ اسب بخاری باعث شده تا شاهد شتاب صفر تا ۱۰۰ در حدود ۱۴ ثانیه‌ای برای آن باشیم که برای یک خودرو اقتصادی کاملا مناسب است. اما همین وزن سبک در سرعت‌های بالا به پاشنه آشیل این محصول تبدیل می‌شود چراکه در سرعت‌های بالا جریان باد به زیر خودروها نفوذ کرده و چسبندگی لاستیک‌هارا به حداقل می‌رساند که با انتقال حس ناامنی همراه است.

سیستم تعلیف در محور جلو از نوع مک فرسون و در عقب از نوع نیمه مستقل است. ساختار جلوبندی پراید ۱۳۱ طراحی ساده‌ای دارد و فاقد زیرشاسی مستقل است. نصب اجزای اکسل روی دهنه شاسی باعث شده تا ضربات جاده به طور مستقیم به اتاق منتقل شود و همین موضوع باعث مشکلاتی همچون لرزش فرمان، کوبش در دست‌اندازها و استهلاک زودهنگام لاستیک‌ها شود.

سیستم فرمان در تیپ‌های اولیه و پایه SL و TL  به صورت مکانیکی و فاقد هیدرولیک است که سفتی بالای آن در ترافیک و پارک کردن‌ها بسیار کلافه کننده است اما در تیپ‌های مجهز تر EX، SX و SE شاهد بهره‌مندی از سیستم هیدرولیک فرمان هستیم.

سیستم ترمز در محور جلو دیسکی و در محور عقب در تمامی تیپ‌ها کاسه‌ای است. این سیستم در مدل‌های جدید به سامانه ضد قفل (ABS) نیز مجهز است. عملکرد ترمزها در سرعت‌های پایین به دلیل وزن پایین بدنه بسیار خوب است اما ساختار ساده ترمزها و همین طور کیفیت پایین لنت‌ها باعث می‌شود تا در ترمز گیری‌های پیاپی شاهد داغ کردن سیستم ترمز و افت عملکرد آن باشیم.

یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌ها و نقطه قوت پراید را باید مصرف سوخت بسیار خوب آن دانست. مصرف سوخت پراید ۱۳۱ در شهر حدود ۸ لیتر، در جاده ۵ لیتر و به صورت ترکیبی در حدود ۶.۵ لیتر است. همچنین موتور خودرو حساسیت بسیار پایینی نسبت به کیفیت بنزین دارد و برای وضع امروز ایران مناسب است. از نظر دوام موتور، اگرچه پیشرانه‌های جدیدتر ظرافت بیشتری نسبت به نسل‌های قدیمی دارند، اما تجربه ثابت کرده است که در صورت انجام به‌موقع سرویس‌های دوره‌ای یعنی تعویض منظم روغن موتور، روغن گیربکس و تسمه تایم، موتور M13 فوق‌العاده جان‌سخت است و کارکردهای بالای ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار کیلومتر را بدون نیاز به تعمیر اساسی و باز شدن موتور ثبت می‌کند.

با این تفاسیر اما مالکان باید در کارکردهای بالا مراقب ضعف در قسمت رینگ پیستون‌ها که منجر به روغن‌سوزی و خروج دود آبی منجر می‌شود و همچنین عملکرد صحیح سیستم خنک کننده باشند تا از سوختن واشر سرسیلندر جلوگیری کنند. هرچند این موتور ثابت کرده حتی در شرایط بحرانی مانند از دست دادن آب رادیاتور هم می‌توند سرنشینان را به مقصد برساند.

مشخصات کلی

ابعاد و ظرفیت ‌ها

آپشن های پراید ۱۳۱

در خودروهای اقتصادی، معمولا سطح امکانات رفاهی و ایمنی به حداقل‌های ممکن محدود می‌شود تا قیمت نهایی محصول پایین بماند و پراید ۱۳۱ نیز از این قاعده کلی مستثنی نیست. با این حال، الزامات سازمان استاندارد مبنی بر اجباری شدن ترمز ضدقفل (ABS) و کیسه‌های هوا، سایپا را مجبور کرد تا امکانات پایه‌ای را به این پلتفرم قدیمی اضافه کند.

تولید تیپ‌های مختلف از پراید ۱۳۱ دقیقا بر اساس داشتن یا نداشتن سه آپشن یعنی ترمز ABS، فرمان هیدرولیک و کیسه هوا شکل گرفته است.

در پایین‌ترین رده، تیپ SL قرار داشت که تنها به ترمز ABS مجهز بود. این تیپ به دلیل فقدان فرمان هیدرولیک، رانندگی در ترافیک‌های شهری و پارک کردن را بسیار سخت می‌کرد. یک پله بالاتر، تیپ SX قرار گرفت که با اضافه شدن فرمان هیدرولیک، مشکل سفتی فرمان را حل کرد اما همچنان از داشتن کیسه هوا محروم بود.

با جدی‌تر شدن فشارهای قانونی برای ارتقای ایمنی، سایپا تیپ LE را معرفی کرد که ترمز ABS و تنها یک کیسه هوا برای راننده داشت، اما متاسفانه دوباره فرمان هیدرولیک از روی آن حذف شد. تیپ EX نیز به عنوان نسخه کامل‌تر در آن زمان، هر سه ویژگی ABS، هیدرولیک و ایربگ راننده را در خود جای داد. اما از سال ۱۳۹۲ و ۱۳۹۳، با ورود موتورهای ارتقایافته یورو ۴، سایپا سبد محصولات خود را به دو تیپ TL و SE محدود کرد. تیپ TL که عمر بسیار کوتاهی در بازار داشت، دارای دو کیسه هوا و ترمز ABS بود اما باز هم فرمان هیدرولیک نداشت و خیلی زود به دلیل عدم استقبال مشتریان از خط تولید کنار رفت.

در نهایت، تیپ SE به عنوان کامل‌ترین و پرتیراژترین نسخه پراید ۱۳۱ در بازار ماندگار شد و تا سال ۱۳۹۹، تمامی ۱۳۱های تولیدی فقط با این پسوند به دست مشتریان رسیدند. این نسخه هر چهار ویژگی الزامی یعنی ترمز ABS، فرمان هیدرولیک و دو کیسه هوا (راننده و سرنشین جلو) را به صورت استاندارد ارائه می‌کرد.

در بخش امکانات رفاهی، پراید ۱۳۱ تنها  ویژگی‌های حداقلی ضروری را برای یک تردد شهری را ارائه می‌کند. شیشه بالابرهای برقی فقط برای درهای جلو درنظر گرفته شده‌اند و شیشه‌های عقب به صورت دستی تنظیم می‌شوند. تنظیم آینه‌های جانبی به صورت دستی بوده اما قابلیت تاشوندگی دارند. مهم‌ترین نقطه قوت پراید ۱۳۱ را باید سیستم تهویه آن دانست. بررسی‌ها نشان می‌دهد که کمپرسور کولر این خودرو عملکرد بسیار خوبی داشته و در اقلیم‌های گرم کشور هم عملکرد خوبی از خود نشان می‌دهد. از دیگر امکانات پایه این خودرو باید به گرمکن شیشه عقب، قابلیت باز کردن در صندق از کابین، سیستم پخش با پورت USB، مه شکن عقب و کمربندهای ایمنی با قابلیت تنظیم ارتفاع اشاره کرد.

همچنین در ادامه شش تیپ مورد نظر در یک نگاه با یکدیگر مقایسه شده‌اند.

جدول امکانات رفاهی و ایمنی به صورت زیر تکمیل می‌شود:

قیمت پراید ۱۳۱

با توقف رسمی خط تولید سایپا ۱۳۱ در تیرماه سال ۱۳۹۹، پرونده عرضه این سدان اقتصادی به عنوان ارزان‌ترین خودروی صفرکیلومتر بازار ایران بسته شد. در حال حاضر نسخه صفرکیلومتر این خودرو در بازار عملا وجود ندارد و متقاضیان باید به سراغ مدل‌های کارکرده و دست‌دوم در بازار آزاد بروند.

قیمت پراید ۱۳۱ در زمان نگارش مقاله (شهریور ۱۴۰۵) بر اساس سال ساخت و وضعیت فنی وبدنه از حدود ۳۵۰ میلیون تومان با مدل‌های ۹۰ و به صورت دور رنگ شروع شده تا قیمت ۹۰۰ میلیون تومان در مدل‌های ۱۳۹۹ و ۱۳۹۸ سالم و بی‌رنگ آگهی می‌شود. برای خرید این خودرو باید آن را به دو دسته بندی قیمتی تقسیم کرد. در شرایطی که قصد خرید خودرویی با بودجه زیر ۵۰۰ میلیون تومان را دارید، خرید ۱۳۱ با وضعیت فنی سالم از ارزش خرید بالایی برخوردار است.

اما درشرایطی که بخواهید بودجه‌ای بیشتر از ۷۵۰ میلیون تومان هزینه کنید، در این حالت بهتر است به‌جای خرید پراید ۱۳۱ به سراغ مدل‌های جدیدتر سایپا یعنی تیبا یا ساینا بروید چرا که این مدل‌ها از پلتفرم ارتقایافته با ایمنی بالاتر و موتور تقویت‌شده M15 بهره می‌برند که سواری به مراتب ایمن‌تر و قدرت بالاتری را ارائه می‌دهند. در بازار دست‌دوم‌های هم‌قیمت، گزینه‌هایی همچون پژو روآ یا پژو  آردی نیز حضور دارند که فضای کابین بسیار بزرگ‌تر و ایمنی بهتری دارند اما در زمینه استهلاک موتور، مصرف سوخت و هزینه نگهداری، به هیچ‌وجه حریف پراید ۱۳۱ نمی‌شوند.

نویسنده: کوشا رستمی