عرضه تویوتا هایلوکس هیدروژنی در سال ۲۰۲۸

تصور کنید پشت فرمان یک پیکاپ نشسته‌اید و قرار است صدها کیلومتر را با بار سنگین طی کنید. در چنین شرایطی، فقط قدرت موتور اهمیت ندارد؛ برد و توان یدک‌کشی می‌توانند تعیین کنند که یک پیکاپ واقعاً چقدر کاربردی است. تویوتا حالا می‌خواهد همین نقطه را با فناوری هیدروژن هدف بگیرد.

تویوتا تایید کرده است که نسل جدید هایلوکس علاوه بر نسخه تمام‌برقی، در سال ۲۰۲۸ یک نسخه هیدروژنی با فناوری سلول سوختی (FCEV) خواهد داشت. این مدل قرار است بدون تولید آلایندگی در زمان حرکت، برد و ظرفیت یدک‌کشی بیشتری نسبت به نسخه برقی هایلوکس ارائه دهد؛ دو ویژگی که برای یک پیکاپ کاری اهمیت زیادی دارند.

هایلوکس هیدروژنی چه تفاوتی با نسخه برقی دارد؟

تویوتا هنوز مشخصات کامل نسخه تولیدی را اعلام نکرده، اما اهداف اولیه این شرکت نشان می‌دهد که هایلوکس FCEV قرار است از نظر برد و یدک‌کشی فاصله محسوسی با مدل برقی داشته باشد.

تویوتا برای هایلوکس هیدروژنی برد ۲۴۸ مایل، معادل حدود ۴۰۰ کیلومتر را هدف گرفته است. این رقم بر اساس استاندارد WLTP اعلام شده؛ روشی استاندارد برای سنجش برد، مصرف انرژی و آلایندگی خودروها که شرایط آزمایش آن به استفاده واقعی نزدیک‌تر از استانداردهای قدیمی است. ظرفیت یدک‌کشی نیز می‌تواند به ۵۵۱۲ پوند، معادل حدود ۲۵۰۰ کیلوگرم برسد.

در طرف مقابل، هایلوکس برقی از یک باتری ۵۹.۲ کیلووات‌ساعتی استفاده می‌کند و طبق برآورد WLTP حدود ۱۶۰ مایل یا ۲۵۷ کیلومتر برد دارد. ظرفیت یدک‌کشی این نسخه نیز حدود ۳۵۲۷ پوند، معادل ۱۶۰۰ کیلوگرم است.

البته اعداد نسخه هیدروژنی هنوز هدف‌گذاری تویوتا هستند و مشخصات نهایی خودرو ممکن است تغییر کند.

تویوتا از کجا به هایلوکس هیدروژنی رسید؟

ایده هایلوکس هیدروژنی برای تویوتا موضوع تازه‌ای نیست. این شرکت توسعه این پروژه را از سال ۲۰۲۲ آغاز کرد و یک سال بعد نخستین نمونه عملیاتی آن را به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۲۴ نیز ۱۰ دستگاه نمونه اولیه در کارخانه تویوتا در برنستون بریتانیا ساخته شد. پنج دستگاه برای آزمایش‌های میدانی و پنج دستگاه دیگر برای نمایش و معرفی فناوری مورد استفاده قرار گرفتند.

نمونه‌های اولیه از فناوری سلول سوختی تویوتا میرای استفاده می‌کردند. سه مخزن هیدروژن پرفشار داخل شاسی نردبانی هایلوکس قرار داشتند و یک موتور الکتریکی ۱۸۰ اسب‌بخاری، چرخ‌های عقب را به حرکت درمی‌آورد. این مخازن در مجموع توانایی ذخیره حدود ۷.۸ کیلوگرم هیدروژن را داشتند.

تویوتا در آن زمان بردی تا حدود ۶۰۰ کیلومتر را برای نمونه اولیه اعلام کرده بود؛ رقمی که از هدف ۴۰۰ کیلومتری نسخه تولیدی بیشتر است. بنابراین هنوز مشخص نیست مدل نهایی دقیقاً چه ترکیبی از مخازن، سلول سوختی و قوای محرکه را به بازار خواهد آورد.

چرا تویوتا هنوز روی هیدروژن حساب می‌کند؟

تویوتا یکی از خودروسازانی است که سال‌ها روی فناوری هیدروژن سرمایه‌گذاری کرده است. این شرکت توسعه قوای محرکه سلول سوختی را از سال ۱۹۹۳ آغاز کرد و بعدها با عرضه میرای، یکی از نخستین خودروهای سواری هیدروژنی تولید انبوه را به بازار فروش خودرو فرستاد.

تویوتا حتی سراغ احتراق مستقیم هیدروژن هم رفته و نمونه‌هایی از خودروهای مسابقه‌ای خود را با موتور درون‌سوز هیدروژنی وارد رقابت‌های استقامتی ژاپن کرده است. با این حال، هایلوکس هیدروژنی مسیر متفاوتی دارد؛ هیدروژن در سلول سوختی به برق تبدیل می‌شود و این برق موتور الکتریکی را به حرکت درمی‌آورد.

برای یک پیکاپ، این فناوری می‌تواند یک مزیت مهم داشته باشد. خودروهای کاری معمولاً باید مسافت‌های طولانی را با بار یا تریلر طی کنند و در چنین شرایطی، افزایش وزن و مصرف انرژی می‌تواند برد خودروهای باتری‌محور را بیشتر تحت فشار قرار دهد. تویوتا می‌خواهد با سلول سوختی، بخشی از این محدودیت را کاهش دهد و در عین حال، آلایندگی مستقیم اگزوز را حذف کند.

البته موفقیت این ایده فقط به خود خودرو بستگی ندارد. زیرساخت سوخت‌گیری هیدروژن همچنان یکی از چالش‌های اصلی این فناوری است و تعداد جایگاه‌های هیدروژن در بسیاری از بازارها بسیار کمتر از جایگاه‌های سوخت و شارژرهای خودروهای برقی است.

با این حال، تویوتا قصد دارد هایلوکس هیدروژنی را در سال ۲۰۲۸ وارد مرحله تولید کند. اگر این پروژه طبق برنامه پیش برود، هایلوکس به یکی از معدود پیکاپ‌هایی تبدیل خواهد شد که در کنار نسخه برقی، یک گزینه هیدروژنی نیز ارائه می‌دهد؛ گزینه‌ای که تویوتا روی برد بیشتر و توان یدک‌کشی بالاتر آن حساب باز کرده است.

https://khodro45.com/mag/?p=122743