لئوپارد ۷؛ بررسی جامع و مشخصات فنی

بازار ایران که در سال‌های اخیر محل حضور خودروهای چینی اکثرا اقتصادی تا میان‌رده بود اما در سال 1405 این فرصت را پیدا کرد تا میزبان برندهای تراز اول چینی باشد که معادلات بازار را به طور کامل تغییر داده‌اند. شاید تا پیش از این هیچگاه انتظار نمی‌رفت که خودروهای چینی بتوانند در سگمنت محصولات لوکس بازار ایران وارد شده و از فروش خوبی برخوردار باشند اما در این یکی دو سال اخیر مشخص شد که باید منتظر محصولات بیشتری در این دسته‌بندی قیمت خودرو باشیم.

در میان این برندها، یکی از برجسته‌ترین و مهم‌ترین نام‌هایی که تازگی به گوش می‌رسد، لئوپارد ۷ است که یک شاسی‌بلند پلاگین هیبرید بزرگ و تا حدودی لوکس با نام چینی فنگ چنگ بائو شناخته می‌شود و توسط شرکت الوند قصد ورود به بازار کشور را دارد. این محصول در واقع یک خودرو پرچمدار از گروه خودروسازی بی‌وای‌دی است که با هدف موفقیت در بازار کراس‌اوورهای آفرودی و لوکس به بازار عرضه شده است.

برند فنگ چنگ بائو در واقع یک زیربرند تخصصی و رده‌بالا از گروه BYD است که با هدف پر کردن شکاف میان کراس‌اوورهای لوکس شهری و خودروهای آفرودی خشن ولی توانمند انتخاب شده است. پیش از عرضه این مدل، دو مدل با نام‌های لئوپارد ۵ و لئوپارد ۸ از همین خانواده به بازار جهانی راه پیدا کرده بودند اما لئوپارد ۷ را باید نماینده اصلی و استراتژیک این سری از محصولات دانست که در نقطه تعادل کارایی و ابعاد قرار دارد.

هدف اصلی مهندسان بی وای دی از توسعه سری لئوپارد صرفا خلق یک کراس اوور لوکس پلاگین هیبرید با هدف کاهش مصرف سوخت نبوده، بلکه تلاش شده با بهره‌گیری از پلتفرم اختصاصی تحت عنوان DMO (Dual Mode Off-road) بتوانند ترکیبی از قدرت بالا، پایداری مناسب در مسیرهای ناهموار و امکانات فراوان را در یک پیکر واحد خلق کنند.

معرفی لئوپارد ۷

اولین رونمایی از لئوپارد ۷ در نمایشگاه شهریور ۱۴۰۵ خودرو تهران انجام شد و نقطه عطفی برای محصولات چینی در بازار ایران به شمار می‌رود. بازار ایران نشان داده که همواره عطش خاصی برای شاسی‌بلندهای فول‌سایز لوکس و با امکانات واقعی آفرود دارد. خوشبختانه لئوپارد ۷ با فول‌ترین نسخه یعنی تیپ اولترا وارد بازار کشور می‌شود و هدف‌گذاری آن طوری انجام شده که بتواند خریدارانی را جذب کند که تا پیش از این به‌دنبال برند‌های اروپایی یا نمونه آفرودرهای کلاسیک با سال ساخت بالا بودند.

این خودرو با فاصله گرفتن از سگمنت کراس‌اوورهای متوسط شهری و بهره‌مندی از ابعادی نزدیک به ۵ متر عملا در سگمنت شاسی‌بلندهای فول سایز قرار می‌گیرد. عرضه نسخه فول آپشن یعنی لئوپارد ۷ اولترا نشان از عزم بالای شرکت واردکننده برای تعریف استانداردهای جدید در غیاب رقبای قدرتمند اروپایی دارد.

طراحی ظاهری لئوپارد ۷

زبان طراحی لئوپارد ۷ را باید تلفیقی از دو دنیای متفاوت دانست به طوری که تلاش شده تا ذات ماجراجویانه یک آفرودر با ظرافت و المان‌های یک شاسی‌بلند لوکس مدرن به تعادل برسد. در حالی که اکثر کراس‌اوورهای شهری از خطوط نرم و زوایای منحنی‌شکل یا حتی سقف‌های شیب‌دار کوپه‌مانند در طراحی خود بهره می‌برند اما طراحان بی‌وای‌دی در این محصول تصمیم گرفتند تا مسیر کاملا متفاوتی را انتخاب کنند. لئوپارد ۷ به طور کلی بر پایه فرم‌های عمودی، جعبه‌ای و عضلانی استوار شده که هویت یک شاسی‌بلند کلاسیک را فریاد می‌زند. این سبک طراحی باعث شده تا علاوه بر ایجاد پرستیژ و ابهت ظاهری خودرو، نقش مستقیمی نیز در موضوع آفرود و مهندسی فضای کابین داشته باشد.

از نظر ابعادی این بار با یک خودرو درشت‌اندام و سنگین‌وزن مواجه هستیم. لئوپارد ۷ دارای ۵ متر طول، ۱۹۹۵ میلی‌متر عرض و ۱۸۶۵ میلی‌متر ارتفاع است و فاصله محوری آن نیز به عدد قابل توجه ۲۹۲۰ میلی‌متر می‌رسد. این ابعاد در کنار ارتفاع زیاد کف خودرو از سطح زمین باعث شده تا با یک شاسی‌بلند فول سایز روبرو باشیم. علاوه بر ظاهر خودرو اما این ابعاد از نظر هندسی نیز برای محیط‌های خارج جاده‌ای بهینه‌سازی شده است. زاویه ورود ۲۵ درجه و زاویه خروج ۲۴ درجه باعث می‌شود تا این شاسی‌بلند 2.5 تنی چینی در مسیرهای پرشیب و ناهموار با کمترین احتمال برخورد حرکت کند.

در طراحی قسمت جلویی خودرو به جای استفاده از خطوط تهاجمی و اغراق‌آمیز تلاش شده تا حس قدرت و تکنولوژی روز القا شود. چراغ‌های جلو از نوع LED با نورپردازی هوشمند هستند که با فرمی باریک و کشیده در بالاترین قسمت این بخش جانمایی شده‌اند. این چراغ‌ها با یک جلوپنجره مشبک که قابلیت باز و بسته شدن دارد و سپری به شدت حجیم و برجسته ترکیب شده و نمایی عضلانی و عریضی را خلق کرده‌اند. با استفاده از خطوط ساده روی کاپوت نیز تلاش شده حجم‌پردازی‌هایی انجام شود تا از نمای روبرو با چهره‌ای عریض‌تر از دو متر واقعی آن روبرو شویم.

با حرکت به سمت نمای جانبی هرچه‌ بیشتر با فرم جعبه‌ای و ارتفاع بلند خودرو مواجه می‌شویم. فاصله محوری ۲۹۲۰ میلی‌متری در این زاویه به خوبی طویل بودن شاسی را به تصویر می‌کشد. در این نما تلاش شده تا با خط شانه نسبتا صاف و افقی، ستون‌های زاویه‌دار به‌خصوص طراحی ستون جلویی به صورت جعبه‌ای و گلگیرهای حجیم، یک شخصیت کاملا آفرودی برای لئوپارد ۷ خلق شود. در این نما از رینگ‌های ۲۰ اینچی آلومینیومی با طراحی آیرودینامیک و تایرهای فاق بلند برای پر کردن فضای خالی گلگیرها استفاده شده که تناسب خوبی با ابعاد کلی خودرو دارد.

استفاده از فلاپ‌های مشکی رنگ در قسمت‌های پایینی بدنه و گلگیرها در کنار رکاب‌های جانبی، نه‌تنها از رنگ بدنه در مسیرهای آفرودی و بیراهه‌نوردی محافظت می‌کنند بلکه از نظر بصری نیز خودرو را مرتفع‌تر و خشن‌تر جلوه می‌دهند.

قسمت عقب لئوپارد ۷ جایی است که سادگی و تاکید بر پایداری بالا، بیشترین جلوه را دارد. درِ صندوق عقب با زاویه تقریبا عمودی طراحی شده که علاوه بر هماهنگی با فرم جعبه‌ای بدنه، استفاده از فضای بار را برای سفرهای خانوادگی و وسایل آفرودی به حداکثر می‌رساند. چراغ‌های عقب نیز به صورت پیوسته طراحی شده‌اند و عرض خودرو را بیشتر نشان می‌دهند. یک محفظه جعبه‌ای نیز روی در صندوق عقب طراحی شده تا شکل و شمایل آفرودرهای واقعی و جان‌سخت را تداعی کند.

به طور کلی می‌توان گفت لئوپارد ۷ در بخش طراحی بدنه بسیار موفق عمل کرده است. این خودرو توانسته به دور از شلوغ‌کاری‌های رایج در طراحی برخی خودروهای چینی، استایلی پخته و کاربردی را ارائه دهد که در مسیرهای شهری، لوکس و باوقار و در طبیعت خشن و توانمند به نظر برسد.

طراحی داخلی لئوپارد ۷

کابین داخلی لئوپارد ۷ تضاد کاملی با طراحی بیرونی آن دارد. در حالی که نمای بیرونی بر پایه طراحی ساده، خشن و ماجراجویانه آفرودی خلق شده اما فضای داخلی، رویه جداگانه‌ای را پیش گرفته و به معنی واقعی تجلی‌بخش یک شاسی‌بلند لوکس، مدرن و متمرکز بر فناوری است.

اولین نکته‌ای که پس از ورود به کابین این خودرو جلب توجه می‌کند، چیدمان افقی و عریض داشبورد است. این سبک طراحی در کنار بهره‌مندی از کنسول میانی بسیار پهن باعث شده تا کابین به دو بخش مجزا تقسیم شود و ضمن القای حس امنیت، راننده و سرنشین جلو را در موقعیتی سوار و مسلط بر جاده قرار می‌دهد. در مرکز داشبورد از یک نمایشگر بسیار بزرگ ۱۵.۶ اینچی شناور استفاده شده است که نقش حیاتی را در کنترل تنظیمات رانندگی و کابین ایفا می‌کند.

خوشبختانه لئودپارد ۷ ذات کلاسیک خود را در نمای داخلی حفظ کرده و همچنان شاهد حضور کلیدهای فیزیکی و حل نشدن آن‌ها در نمایشگر هستیم. طراحان با حفظ دکمه‌های فیزیکی کاربردی بر روی فرمان و بخش‌هایی از کنسول، ارگونومی را فدای زیبایی نکرده‌اند تا راننده بتواند در حین حرکت در مسیرهای ناهموار، بدون نیاز به چشم برداشتن از جاده به تنظیمات ضروری دسترسی داشته باشد.

تکمیل‌کننده فضای مدرن کابین لئوپارد ۷ یک صفحه نمایش پشت آمپر تمام دیجیتال و سیستم هدآپ دیسپلی با فناوری واقعیت افزوده است. این موضوع سبب می‌شود تا تمامی اطلاعات حیاتی مانند سرعت، وضعیت سیستم هیبریدی و مسیریابی مستقیما روبروی دید راننده قرار بگیرد. فرمان چرمی این خودرو کیفیت خوبی داشته و از طراحی چهارگوش و متمایل به داخل بهره می‌برد که در مرکز آن لوگوی فنگ چنگ بائو متشکل از دو لوزی بزرگ و دو لوزی کوچک به چشم می‌خورد و به سیستم گرمکن نیز مجهز است.

از نظر متریال داخلی، این خودرو در سطح خودروهای پرمیوم جهانی قرار دارد، به‌طوری که بخش زیادی از داشبورد و رودری‌ها با مواد نرم یا سافت تاچ و روکش‌های چرمی باکیفیت تشکیل شده‌اند. استفاده از تریم دو رنگ به همراه دوخت دقیق و قطعات تزیینی با طرح فلز تیره باعث شده تا اتمسفر و ظاهر گران‌قیمتی به لئوپارد ۷ بخشیده شود. کیفیت مونتاژ نیز در سطح بسیار خوبی قرار دارد و خبری از پلاستیک‌های خشک و ارزان‌قیمت نیست.

یکی از برگ‌های برنده لئوپارد ۷ را باید مدیریت و طراحی هوشمندانه فضای داخلی بدانیم. مهندسان بی‌وای‌دی با وجود طول ۵ متری خودرو از گنجاندن ردیف سوم صندلی‌ها صرف نظر کرده‌اند. در نتیجه این تصمیم، فضای کامل ۲۹۲۰ میلی‌متری در اختیار ۵ سرنشین قرار گرفته است. این ساختار باعث شده تا شاهد فضای سر و پای بسیار مناسب برای هر دو ردیف جلو و عقب باشیم. همچنین به لطف بهره‌مندی از عرض ۲ متری خودرو، امکان نشستن ۳ نفر سرنشین روی صندلی عقب به راحتی و بدون احساس تنگی فضا امکان‌پذیر است.

صندلی‌ها با روکش چرمی مرغوب پوشیده شده و راحتی و دربرگیرندگی بسیار خوبی در پیچ‌ها دارند. صندلی‌های ردیف جلو به صورت تمام برقی بوده و از امکاناتی همچون گرمکن، سردکن و ماساژور بهره می‌برند. برای سرنشیان ردیف دوم نیز امکاناتی همچون گرمکن و سردکن صندلی‌ها همراه با تهویه مستقل در نظر گرفته شده است.

از نظر عایق‌بندی نیز این خودرو عملکرد درخشانی دارد. به لطف بهره‌مندی از شیشه‌های دودی عایق چندلایه هوا و صوت در کنار حرکت با موتورهای الکتریکی در سرعت‌های پایین و شهری، محیطی به شدت ایزوله و بی صدا را برای سرنشینان فراهم می‌کند.

مشخصات فنی لئوپارد ۷

یکی از دیگر از جذابیت‌های لئوپارد ۷ نوع مهندسی قوای فنی و معماری پیچیده آن است. بی وای دی از پلتفرم DMO که به طور انحصاری برای خودروهای پلاگین هیبرید با قابلیت بیراهه‌نوردی توسعه یافته، استفاده کرده تا قدرت بالا، استهلاک پایین و سیستم چهار چرخ محرک هوشمند را در یک پکیج ارائه دهد. در حالی که در بازارهای جهانی نسخه تمام‌برقی (EV) این خودرو نیز با باتری‌های حجیم ۱۰۵ کیلووات‌ساعتی عرضه می‌شود اما انتخاب نسخه پلاگین‌هیبرید برای ایران، استراتژیک‌ترین و منطقی‌ترین تصمیم برای شرایط زیرساختی کشور است.

قلب تپنده قوای محرکه خودرو از یک موتور بنزینی و دو موتور الکتریکی تشکیل شده است. موتور بنزینی این خودرو یک پیشرانه ۱.۵ لیتری ۴ سیلندر توربوشارژر است که از فناوری پاشش سوخت مستقیم یا GDI و سیستم DOHC بهره می‌برد. این موتور به تنهایی قادر است ۱۵۶ اسب بخار قدرت و ۲۲۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند. اما بار اصلی تولید قدرت در لئوپارد ۷ بر دوش دو موتور الکترونیکی آن است که از نوع سنکرون آهنربای دائم بوده و روی دو محور جلو و عقب قرار دارند. موتور برقی نصب شده روی محور جلو به تنهایی توانایی تولید ۲۱۴ اسب بخار (۱۶۰ کیلووات) قدرت و ۲۶۰ نیوتن‌متر گشتاور را دارد و موتور محور عقبی نیز با خروجی ۲۷۲ اسب بخار (۲۰۰ کیلووات) و ۳۶۰ نیوتن‌متر گشتاور از توانمندی بالاتری بهره‌مند است.

خروجی ترکیبی این مجموعه به رقم بسیار جذاب ۴۹۰ اسب بخار قدرت و ۶۲۰ نیوتن‌متر گشتاور می‌رسد. انتقال این نیروی عظیم از طریق یک گیربکس اتوماتیک ECVT سری DHT به هر چهار چرخ به صورت هوشمند انجام می‌شود. این خروجی باعث شده تا شتاب ۰ تا ۱۰۰ لئوپارد ۷ در حدود ۴.۵ ثانیه ثبت شود. این شتاب برای یک شاسی‌بلند مکعبی با وزن ۲.۵ تنی بسیار جذاب و در حد خودروهای اسپرت است که به لطف تولید آنی و بدون تاخیر گشتاور توسط موتورهای الکتریکی محقق می‌شود. حداکثر سرعت قابل پیمایش نیز روی عدد ۱۹۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده است.

در بخش تامین انرژی، این خودرو به یک باتری با ظرفیت ۳۵.۶ کلیووات ساعت مجهز شده است و قادر است شعاع پیمایش تمام برقی معادل ۱۹۰ کیلومتر را فراهم کند. این بدان معناست که لئوپارد ۷ در هنگام رانندگی شهری و مسافت‌های کوتاه عملا یک خودروی تمام برقی محسوب می‌شود. به لطف فناوری شارژ سریع امکان شارژ باتری از ۳۰ تا ۸۰ درصد در مدت ۱۷ دقیقه فراهم است.

این خودرو در بحث مصرف سوخت نیز حرف‌های زیاد برای گفتن دارد به‌طوری که با شارژ بودن کامل باتری‌ها، مصرف سوخت ترکیبی لئوپارد ۷ به صورت ترکیبی در حدود ۱.۱ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است. اما حتی در صورت افت فشار باتری و استفاده از موتور بنزینی به عنوان ژنراتور، میانگین مصرف سوخت به حدود ۶.۵ لیتر می‌رسد که برای یک شاسی‌بلند با وزن ۲.۵ تن بسیار جذاب است. این عدد در کنار مخزن سوخت ۶۰ لیتری یک دستاورد بزرگ در مهندسی راندمان محسوب می‌شود.

قابلیت‌های حرکتی لئوپارد نیز تفاوت بسیاری با شاسی‌بلندهای قدیمی با سال ساخت بالا دارد. توزیع نیرو به دلیل استفاده از سیستم چهارچرخ محرک الکتریکی، بسیار سریع‌تر از سیستم‌های مکانیکی قدیمی عمل می‌کند. این خودرو همچنین از قابلیت‌های مهم حرکتی همچون کنترل حرکت خزشی (Crawl Control)، سیستم کمکی حرکت در سراشیبی (HDC)، قفل دیفرانسیل الکترونیکی جلو و عقب و قابلیت بسیار جذاب و کاربردی چرخش تانکی (Tank U-turn) برای دور زدن در مسیرهای تنگ و محدود بهره می‌برد.

در بخش شاسی و سیستم تعلیق نیز این خودرو به سیستم تعلیق دو جناغی یا دابل ویشبون در محور جلو و سیستم مولتی لینک در محور عقب مجهز است. نقطه عطف این سیستم تعلیق بهره‌مندی از سامانه کنترل هوشمند کمک فنرهای فعال است. این سیستم به طور پیوسته سطح جاده را اسکن کرده و با سفت و نرم کردن کمک فنرها یک پایداری و راحتی بسیار بالایی را برای کابین فراهم می‌کند. این موضوع سبب می‌شود که خم شدن یا به اصطلاح شیرجه زدن دماغه خودرو در هنگام ترمزگیری یا خوابیدن عقب خودرو به هنگام شتاب‌گیری که در شاسی‌بلندهای بزرگ مرسوم است به حداقل برسد.

مشخصات کلی

ابعاد و ظرفیت ‌ها

آپشن های لئوپارد ۷

امکانات رفاهی و ایمنی لئوپارد ۷ صرفا فهرست بلندبالایی برای پر کردن کاتالوگ نیستند، بلکه مجموعه‌ای یکپارچه از تکنولوژی‌های هوشمندند که هر یک وظیفه‌ای دقیق برای ارتقای سطح رفاه و محافظت از جان سرنشینان بر عهده دارد.

در صدر فهرست این امکانات، سیستم پیشرفته و اختصاصی DiPilot 300 قرار دارد که این محصول را در سطح دوم رانندگی خودکار قرار می‌دهد. این سیستم برای درک دقیق از محیط اطراف خودرو، به جای تمرکز صرف بر دوربین‌ها از مجموعه پیچیده‌ دوازده رادار و حسگرهای گران‌قیمت لایدار (Lidar) استفاده می‌کند. وجود سیستم لایدار در این سگمنت قیمت خودرو بسیار جذاب است و تجربه بسیار دقیق و بالایی از درک سه‌بعدی و نقطه‌یابی موانع را حتی در تاریکی مطلق یا شرایط نامساعد آب و هوایی فراهم می‌کند. این سخت‌افزار قدرتمند قادر است قابلیت‌هایی همچون کروز کنترل تطبیقی را در تمامی سرعت‌ها ارائه کند و کنترل پدال گاز را در ترافیک شهری یا مسیرهای آزادراهی در اختیار بگیرد.

از دیگر امکانات ایمنی و دستیار راننده می‌توان به سیستم حفظ خودرو بین خطوط و دستیار تغییر لاین، سامانه هشدار خروج از مسیر، ترمز اضطراری خودکار (AEB)، سیستم هشدار ترافیک جانبی عقب، رادار هشدار نقاط کور، دوربین ۳۶۰ درجه با قابلیت نمایش زیر خودرو، اتو پارک، رادار تابلوخوان و ۷ کیسه هوا اشاره کرد.

لئوپارد ۷ در بخش امکانات رفاهی نیز از آپشن‌هایی همچون صندلی‌های تمام‌برقی ردیف جلو مجهز به گرمکن، سرد کن و ماساژور، مموری صندلی، گرمکن و سردکن صندلی‌های عقب، سیستم تهویه مطبوع اتوماتیک سه کاناله، تصفیه و فیلتراسیون کابین، سیستم خوشبو‌کننده فضای کابین، سیستم صوتی دویاله (Devialet) با ۱۸ بلندگو، محفظه یخچال یا گرمکن در زیر کنسول مرکزی، هدآپ دیسپلی با واقعیت افزوده، سنسور نور و باران، نوربالای اتوماتیک، درهای برقی وکیوم‌دار، صندوق عقب برقی، ورود و خروج بدون کلید، امکان کنترل خودرو از طریق اپلیکیشن موبایل، وایرلس شارژ ۵۰ واتی، سقف پانوراما برقی، قابلیت به‌روزرسانی نرم‌افزاری از راه دور (OTA) و سیستم نورپردازی کابین بهره‌مند است.

جدول امکانات رفاهی و ایمنی به صورت زیر تکمیل می‌شود:

قیمت لئوپارد ۷ در بازار

بعد از معرفی و حضور برند تانک در بازار ایران عملا راه برای سایر نماینده‌های چینی در سگمنت بالارده و لوکس باز شد. شرکت الوند خودرو به عنوان تنها واردکننده لئوپارد ۷ به کشور، قیمت نهایی این شاسی‌بلند پلاگین هیبرید را با احتساب تمامی هزینه‌ها در حدود ۱۹ میلیارد تومان اعلام کرده است. این قیمت خودرو اما برای شهریور ۱۴۰۵ بوده و ممکن است با تغییرات نرخ ارز در یک ماه گذشته، قیمت بالاتری برای آن درنظر گرفته شود.

در این بازه قیمتی اما رقابت به طور متفاوت با دو گروه مختلف از رقبا انجام می‌شود. گروه اول را باید نماینده‌های هم‌وطن و آفرودی این خودرو دانست. مهم‌ترین رقب مستقیم این خودرو در بازار را باید تانک ۵۰۰ هیبریدی دانست. تانک ۵۰۰ با تکیه بر شاسی نردبانی سنتی‌ و رویکرد کلاسیک آفرودی، طرفداران خاص خود را دارد اما لئوپارد ۷ به لطف بهره‌مندی از معماری هوشمند DMO، استفاده از دو موتور برقی قدرتمندتر، شتاب بالاتر (۴.۵ ثانیه در برابر حدود ۶.۹ ثانیه تانک) و مصرف سوخت بهینه‌تر، عملا روی کاغذ برتری‌های محسوسی نسبت به نماینده گریت‌وال دارد.

گروه دوم اما نماینده‌های با پرستیژ اروپایی یا ژاپنی و عملا مونتاژ چین هستند. در محدوده قیمتی ۲۰ تا ۲۲ میلیارد تومان، خریداران می‌توانند به سراغ نسخه‌های پایه بی‌ام‌و X3 مدل 2025 یا تویوتا راوفور ۲۰۲۶ دو دیفرانسیل بروند که عملا رقابت میان انتخاب اصالت یا تکنولوژی شکل می‌گیرد.

این موضوعات در حالی مطرح شد که سطح قیمت‌گذاری لئوپارد ۷، آن را از دسترسی قشر حداکثری جامعه خارج می‌کند ولی پتانسیل بالایی برای جذب مشتریان و علاقه‌مندان به خودروهای آفرودی با سطح تکنولوژی بالا دارد. با تمامی این اوصاف موفقیت این غول چینی ۱۹ میلیارد در گرو کیفیت خدمات پس از فروش خودرو و دسترسی مناسب و تامین قطعات است. سیستم‌های پیچیده پلاگین‌هیبرید، باتری‌های ولتاژ بالا، سنسورهای حساس لایدار و تعلیق هوشمند، نیازمند شبکه‌ای قدرتمند از تکنسین‌های آموزش‌دیده و تامین قطعات کامل است.

اگر شرکت واردکننده بتواند اطمینان خاطر خریداران را در زمینه پشتیبانی فنی و گارانتی باتری‌ها جلب کند، لئوپارد ۷ می‌تواند به یکی از موفق‌ترین و ساختارشکن‌ترین شاسی‌بلندهای لوکس بازار ایران تبدیل شود.